یک سال گاه روزهایم را یه قلم دکمه ها،به تصویر کشیدم.آنوقت آدم های کلمه ای می آمدند و عبور می کردند.آدم های رنگارنگ.روز دلتنگی ام قد می کشید و سایه می انداخت بر روشنایی های روزها.اینجوری شب هایم روشن تر مینمود و پنجره اش دنیایی را می یافت بی حساب بزرگ.آخ که ما آدم ها هنوز دلتنگ بودیم.دلتنگ همدیگر.دلتنگ خود.دلتنگ کلمه های نیافته.ندیده نشنیده...مشتاق باش مشتاق.اینجا گاهی نور میبارد.

۲.سلام...
راستش نمی دانم چه طور شد که برای اولین بار از روز دلتنگی سر در آوردم!...
ولی درست یادم مانده است که اولین مطلبی که در اینجا خواندم یادداشتی بود بر اعدامی که در مارالان اتفاق افتاد..!
حتی یادم هست که برای نویسنده ویلاگ پیشنهاد خواندن کتاب مراقبت و تنبیه میشل فوکو را دادم!
آری... روابط و احساس ها گاهی غریب هستند... گاهی مطلبی در باره مرگ... آن هم از نوع اعدام اش باعث ایجاد احساسی به عمق زندگی می شود...
آه... مفاهیم در این ایام عجیب در حال باختن تعاریف خود شده اند!
ولی برای یک سالی وبلاگی که با دلتنگی هایش دلتنگ و دلخوشی هایش خوشحال شده ام... دوست دارم از مانایی احساس های غریب و ناگفتنی بر دریای دل آدمها بگویم....
از دریا بگویم.....
تولد وبلاگتان مبارک!

مفاهیم تغییر می کرد.فاصله ها رنگ می باخت.دنیا جلوه ای دیگر از خود را نشان میداد.یکی این گوشه ، دیگری گوشه ی دیگر.چه میشود کرد.حس مثل موج می آمد و گیر می کرد.دلتنگی برای فاصله نبود.برای اشتراکاتی بود که در فاصله ها شکل می گرفت.اصلا شاید فاصله ها اشتراکات را ایجاد می کردند.چه گویی انسان خیلی تنها بود در این جمع نزدیک هر روزه اش.                                   

 ۳.تازه به سئوال های فلسفه رسیدم که یادم میاد ای داد بی داد .قرار بود برا مها یه یاداشت بنویسم.از یک طرف دین یا اصلا بهتره بگم علاقه ام به این وبلاگ یقه ام رو دو دستی چسپیده که بنویس و از طرفی چهار خونه هایی که در انتظار سیاه شدن هستند بهم چشمک می زنند.با یه حساب سر انگشتی می بینم چند دقیقه ای جلو ام .شاید تو این چند دقیقه بشه یه یاداشت برای روز های دلتنگی نوشت.اما تا که میام شروع کنم می بینم واویلا دریغ از یک تیکه کاغذ برای نوشتن.نمی دونم چرا ناخوداگاه به یاد این شعر می افتم
ور نبود مشربه از زر ناب/با بو کف دست توان خورد آب
بعد بلا فاصله شروع می کنم به نوشتن رو کف دستم :
نمی دونم چندروز.چند هفته.و چند ماه از آشناییم با روزهایی دلتنگی میگذره.اما هرچه هست اولین پستی که خوندم خوب یادمه.در مورد گل کوچیک بود و اس ام اس.حالا گلر بودن مها و اس ام اس ش زیاد مهم نبود که باعث بشه اینجا موندگار بشم.یه حس منو اینجا موندگار کرد.باور کن حسم رو نمی تونم بگم نه این که بخوام رمانتیک بازی در بیارم وبگم : وازه ها از زیر قلمم می گریزند و از این جور حرف ها .نمی دونم شاید اگه بخوام خیلی عامیانه بگم بشه بهش گفت یه حس مشترک.نقطه اشتراک سر یه فضیه.اصلا یک سری حرف که اینجا نوشته می شه و مجبورم می کنه هر بار که اومدم دنیای مجازی یک سری هم اینجا بیام.شاید کمتری کامنت بگذارم .اما میام...

پر از سوءتفاهم.سرخوردگی از برداشت های نامربوط.بده بستان های بی سر و ته.غمگین از تقدس بر باد رفته ی کلمات.دور از نوستالژی کاغذ و قلم.دفترچه خاطرات که پر نمی کنیم تا در انتهایش پنج برعکس خونین به جا بگذاریم؟!!گاهی حقیقت اذیت کننده ی حقیر دنیا اینجا سرک می کشید.اینجایی که برای چشیدن طعم آرامش آمده بودم.که در پناه کلمات از ریزش باران چرندیات و روزمره گی ها، بار سنگین ذهن، سبک کنم."ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است؟"

سخت است نوشتن در مورد ذهنی سنگین.ذهن سنگین مخاطب خاص می طلبد.طبیعتا ورود و خواندن برای مخاطب عام نیز مجاز است.اما برای درک هر چه بیشتر باید تامل کرد.باید مانوس شد .باید کلام را شناخت و باید هایی که زمان می طلبد.                                                                                              نمی دانم باید از روز دلتنگی نوشت یا ذهن سنگین و یا خودی به نام مها . آخر هیچ کدام از اینها به تنهایی برای من و شمایی که مها را با سنگینی ها و دلتنگی هایش شناختیم جدایی پذیر نیست.   روزی که مها گفت قرار است تولد یکسالگی نوشته هایش را جشن بگیرد باورم نمیشد یعنی فقط یکسال و اینهمه رفاقت؟...اینهمه تجربه ؟ حرفهایش برایم از گذشته های دور می گفت.از فکر ها و دغدغه های قدیمی . آیینه ای بود تا خودم را بصورت تجزیه شده درونش ببینم و بدانم هستند کسانی از جنس مها که حرفهاشان آشنا و از دیاری نزدیک است.                                                                                                             به همه کسانی که روز دلتنگی ایضا مهای روز دلتنگی را کشف کرده اند تبریک می گویم و بیشتر از همه به خودم .شاید خیلی سخت باشد ولی من در اینجا خود بودن و پایداری را شناختم.

مهای من، تا زمانی که زندگی ات پایدار است، ذهن سنگینت پایدار باشد.

 بارها ذهن خسته ام حرف زد .گله کرد و عاصی، درد و شکوه نوشت.تا خواست نمایش داده شود شمعی کنار وبلاگ تابید.بعد گفت نگو.ازتاریکی بد نگو.که توانش را همه دارند.نامیدی را هر سواد کودکانه ای قادر است هجی کند.شمع بیاور...روشنایی.بگذار در این ملول تاریک به سوسوی شمع امیدوار باشیم و آبی آسمان را انتظار کشیم.

۵.برای تمام زمانهایی که باید می بودم و نبودم مرا ببخش.
مرا ببخش برای آنکه دیر بودم و دیرتر آمدم.
مینویسم برای تمام روزهایی که ندیدمت.
تمام زمانهایی که با من بودی و خیال کردی نیستی.
تمام دل دل زدن هایم .
.
.
.
.
ندیدمت.
نبوییدمت.
من حتی تو را لمس هم نکردم.
ولی قسم میخورم(هفت قرآن به میان!) نزدیک تر از تو برایم نبوده است.
من ندیده عاشقت شدم.

روز دلتنگی ام ۲۴ ساعتت ،۳۶۵ روزه شد.بگذار در آغوشت بکشم و طعم تلخ و گس ات را به شیرینی و شادی گاه لحظه هایت مرور کنم.مهربانانه پذیرفتی ام.حرفی نیست.دلتنگی ات عمیق و مانا.